Enter keywords to search

Search form

چطور از سلامت رابطه‌های مجازی نوجوانان مطمئن شویم

يكشنبه, آبان 17, 1394 Sunday, November 08, 2015

 آیا روابطی که نوجوانان در دنیای آنلاین تجربه می‌کنند سالم است یا مضر؟ وقتی اینترنت همه زندگی ما را در برگرفته و نمی‌توان ارتباط مجازی آنها را قطع کرد، چطور می‌شود از سلامت رابطه‌هایشان مطمئن شد؟

ILoveImages/Corbis

نوجوانان امروز در فضایی بزرگ می‌شوند که دنیای آنلاین و اینترنت همیشه بخشی از حیات‌شان بوده است.

اگر ما، به عنوان پدر و مادرها فضای خیابان، بازار، رستوران‌ها، مناطق تفریحی و یا مدرسه و دانشگاه برایمان فضای اصلی دیدار با بقیه و به خصوص آشنا شدن با فردی بود که با او وارد رابطه می‌شدیم، حالا فضای آنلاین و شبکه‌های مجازی همان نقش را برای نوجوانانی دارد که دنیا را هیچ وقت بدون اینترنت تجربه نکرده‌اند.

اما به عنوان پدر و مادر، یا خواهر و برادر بزرگتر اغلب ما نگران سلامت روابط نوجوانان دور و برمان هستیم. ما نه می‌توانیم این دنیای مجازی را از آنها بگیریم و نه می‌توانیم و اجازه داریم، که سر از روابط آنها در آوریم.

اما سوالاتی هست که باید بتوانیم به آنها پاسخ دهیم. آیا روابطی که آنها در دنیای آنلاین تجربه می‌کنند سالم است یا مضر؟

آیا این روابط به رشد فکری و ذهنی نوجوان ما در دراز مدت کمک می‌کنند؟ و با توجه به اینکه نمی‌توان ارتباط آنها را در دنیای آنلاین قطع کرد، چطور می‌شود از سلامت رابطه‌هایشان مطمئن شد؟

با آنکه مدافعان زندگی در دنیای مجازی می‌گویند که یک رابطه در دنیای آنلاین هم می‌تواند (و باید) خصوصیاتی مثل همدل بودن، همدردی کردن و تقسیم احساسات را داشته باشد، اما چیزهایی هم هست که یک رابطه آنلاین ندارد: لمس، حالت صورت، آهنگ صدا و نگاه، و ...

نوجوان شما باید بداند که ارتباط آنلاین بر اساس اطلاعات مختصر (و بعضا منتخب از سوی فرد دیگر ) شکل گرفته است و در نتیجه کامل نیست.

می‌توانید به او بگویید که همانطور که خودش سعی می‌کند بهترین عکس‌هایش را در شبکه‌های اجتماعی با بقیه به اشتراک بگذارد، در خصوص جملاتی که می‌نویسد فکر کند و در واقعا شخصیت آنلاینش را که می‌خواهد به بقیه معرفی کند «مدیریت» می‌کند، بقیه هم همین کارها را می‌کنند.

این مدیریت لزوما ایرادی ندارد، اما باید حواسش باشد که این همه فرد نیست و اگر دارد به کسی دل می‌بندد باید حواسش باشد که دارد به یک شخصیت مدیریت شده دل می‌بندد و لزوما همه بخش‌های وجود وی را نمی‌شناسد.

درست است که وقتی کسی را از نزدیک هم می‌بینیم لزوما همه وجوه شخصیتی‌اش را نمی‌شناسیم، اما این ریسک در روابطی که تماما آنلاین است خیلی بیشتر می‌شود.

مسئله دیگری که رسانه‌های اجتماعی و به دنبال آن روابط آنلاین به همراه دارند، مینی‌مال کردن ارتباطات است. همانطور که از وقتی فیس بوک و تویتر به دنیای ما آمده‌اند همه ما تمرکزمان را از دست داده و کمتر به سراغ خواندن مطالب طولانی می‌رویم و فقط می خواهیم نگاهی به تیتر خبرها یا مقالات بیاندازیم، روابط آنلاین هم اغلب عمق کمتری دارند.

در یک مکالمه رو در رو، افراد با نگاه و لمس رابطه قوی‌تری برقرار می‌کنند و می‌توانند صبحت‌های طولانی با هم داشته باشند. ممکن است بگویید در رابطه آنلاین هم ساعت‌ها می شود با کسی چت کرد اما تفاوت در اینجاست که در صحبت رو در رو، اگر دو طرف به مخالفتی رسیدند می‌توانند عکس‌العمل فرد دیگر را ببیند. چیزی که در نوشته کمتر مشخص می‌شود.

برای نوجوانان، که در حالت عادی ساعت‌های زیادی را پشت کامپیوترهایشان می‌نشینند یا سرشان توی موبایلشان است، رابطه عاطفی آنلاین فرصت رو در رو شدن با بقیه را ازشان می‌گیرد و آنها مدام  بیشتر به درون لاک خودشان و کامپیپوتر و موبایلشان فرو می‌روند. طوری که برای خیلی از نوجوان‌های عصر ما رو به رو شدن با آدم‌های واقعی کار بسیار سختی شده است. رابطه آنلاین شانس داشتن یک رابطه انسانی و رو در رو را کمتر می‌کند.

این درست است که در دنیای واقعی بسیاری از نوجوان‌ها هدف قلدری بقیه قرار می‌گیرند، به علل مختلف رابطه عاطفی ندارند، خجالتی‌اند یا نمی‌دانند که چطور با بقیه، به خصوص جنس مخالف، ارتباط برقرار کنند، اما چاره این مشکلات فرو رفتن در دنیای ارتباطات مجازی نیست. دنیای مجازی ممکن است حبابی را فراهم کند که نوجوان در آن احساس امنیت و دوست داشته شدن کند، اما این وظیفه ماست که این آگاهی را به او بدهیم که این حباب هر لحظه ممکن است بترکد و اگر برای آن آماده نباشد، با سر به زمین خواهد خورد.